فیل و فنجان به قلم رویا یزدانپور
پارت صد و بیست :
چند ماهی بود آنها را ندیده بودم. درست از همان زمانی که به بیمارستان آمده و با داد و فریاد آنها را از آنجا رانده بودم. در این میان فقط چشمهای غمگین عمو مرا مجاب میکرد که گردن مژده را آنقدر نفشارم که در دستان خودم جان دهد.
راه فراری نبود برای ندیدن آنها، پس از جایم بلند شده و لباسم را با اسلشی مشکی و تیشرتی توسی روشن با علامت صلح عوض کرده و پس از شانه زدن موهایم و راندن آنها رو به بالا و پش
لطفا صبر کنید...
م
1ای بابا فکر کردم بهوش اومده،بیچاره فرید که گیر این دوتا عفریته افتاده،معلوم نیست چی از جون اینا می خوان،دردشون که ثروت این خانوادست 😔😡💚